Zoals de tokens thuis tikken...

In dit artikel:

In zijn maandelijkse column beschrijft Marijn hoe advocatenkantoren worden geconfronteerd met snel oplopende kosten voor juridische AI-tools, doordat leveranciers zoals Claude, Harvey en Legora vaker overstappen van vaste abonnementen naar betalen per gebruik. Die verschuiving roept volgens hem het oude gevoel op van de “telefoontikker”: elke prompt, elk document en elk extra experiment laat de rekening verder oplopen. Voor kantoren is dat niet alleen duurder, maar ook gedragsmatig belangrijk, omdat jonge of minder ervaren juristen daardoor voorzichtiger kunnen worden met onderzoek en het inzetten van AI.

Marijn vindt het onlogisch dat kantoren reageren met bezuinigen of het simpelweg doorbelasten van deze kosten aan cliënten. Dat laatste noemt hij een strategische misser, omdat een kantoor dan vooral doorgeefluik wordt van rekenkracht in plaats van zelf waarde toe te voegen. Volgens hem laat de opkomst van “agentic AI” zien dat AI geen gewone software is, maar meer lijkt op een nutsvoorziening: de kosten zitten in de rekenkracht die achter elke actie schuilgaat, terwijl de lage prijzen van de afgelopen jaren vooral een tijdelijke subsidie van investeerders waren.

De echte oplossing ligt volgens hem niet in het zelf bouwen van een eigen model, iets wat alleen zeer kapitaalkrachtige partijen zoals Harvey kunnen doen, maar in het loskoppelen van de werkwijze van het model. Kantoren zouden hun prompts, playbooks en procesontwerp moeten vastleggen in een eigen laag die met verschillende modellen kan werken, afhankelijk van prijs, privacy of kwaliteit. Zo behouden ze grip op de kosten en hun onafhankelijkheid. De kernboodschap: wie AI slim wil inzetten, moet niet de meter volgen, maar zelf bepalen wie aan de knoppen zit.