Wet Mulder werkt goed, maar wordt oneigenlijk gebruikt

In dit artikel:

Onderzoek van de DSP-groep en bureau De strafzaak, in opdracht van het WODC en gepubliceerd op 29 januari 2026, concludeert dat de Wet administratiefrechtelijke handhaving verkeersvoorschriften (Wahv of ‘Wet Mulder’) in de kern werkt: ze maakte sinds de invoering in 1990 een efficiënte, snellere afdoening van lichte verkeersovertredingen mogelijk en heeft bijgedragen aan het verlagen van de werkdruk bij politie, OM en rechtbanken en aan betere rechtsbescherming voor burgers. De wet was echter decennialang op een manier ingezet waarvoor zij niet bedoeld is.

Belangrijk knelpunt is het inningsbeleid. Sinds 1994 stegen de tarieven voor verkeersboetes met ruim 220%, terwijl de consumentenprijsindex met circa 70% toenam; Wahv-boetes liggen ongeveer 30% boven vergelijkbare OM-boetes. Een deel van die ophogingen bleek bedoeld om begrotingsgaten te dichten, wat volgens de onderzoekers oneigenlijk gebruik is van de ministeriële bevoegdheid om boetes vast te stellen. Historisch werden harde dwangmiddelen toegepast, waaronder gijzeling bij niet-betaling, maar het inningsbeleid is inmiddels versoepeld: er is nu een betalingsregeling mogelijk vanaf boetes van €75 en gedwongen opsluiting komt nauwelijks nog voor.

De onderzoekers raden aan de beleidsmatige ophogingen ongedaan te maken of te verlagen en het begrotingstekort via reguliere rijksmiddelen (bijvoorbeeld belastingen) of andere passende instrumenten te dekken. Daarnaast worden tal van juridisch-technische moderniseringen voorgesteld: betere aansluiting op het algemene bestuursrecht, aanpassing aan hedendaagse technologische mogelijkheden en herziening van proceskostenvergoedingen bij ingeschakelde rechtsbijstand in Mulderzaken.