Scheidingsadvocaten schieten structureel tekort bij afhandeling echtscheiding

In dit artikel:

Het dekenberaad heeft negen veelwerkende scheidingsadvocaten doorzocht en concludeert dat geen van hen voldeed aan de beroepsnormen: de rol van de advocaat bij echtscheidingen is vaak gereduceerd tot een administratieve formaliteit, met soms ingrijpende gevolgen voor cliënten. Jaarlijks scheiden in Nederland ruim vijftigduizend mensen; veel trajecten verlopen via mediation waarbij een convenant met afspraken over geld, kinderen en alimentatie wordt opgesteld. Juridisch is echter altijd een advocaat nodig om die echtscheiding bij de rechtbank in te dienen — juist die zogenaamde afhechtingsadvocaten blijken structureel tekort te schieten.

In het onderzoek, dat advocaten verspreid over het land betrof die bovengemiddeld veel scheidingszaken behandelen, werden aantallen genoemd tot wel tweeduizend dossiers per jaar voor één advocaat. Vaak ontbrak zelfs direct contact met de cliënt en werden wettelijke verplichtingen — zoals het controleren van het convenant, uitleg geven over risico’s en nagaan of de cliënt de consequenties begrijpt — niet nageleefd. Na openbaarmaking van de uitkomsten zijn enkele advocaten gestopt en anderen door de tuchtrechter geschorst of uit het register verwijderd.

Als voorbeeld wordt de zaak van fotograaf Kim Stellingwerf genoemd, die in een kwetsbare situatie onbedoeld afstand deed van rechten zonder dat haar advocaat ingreep. Deken Eef van de Wiel pleit voor structurele verandering: advocaten moeten al tijdens de mediation aan tafel zitten om machtsverhoudingen te beoordelen en tijdig te kunnen bijsturen. Volgens hem is er een systeemfout die om aanpassing van werkwijzen in de hele sector vraagt.