Sander Bierens over zijn eerste pleidooi: "Ik ging volledig op slot"
In dit artikel:
Sander Bierens, advocaat en eigenaar van Bierens Incasso Advocaten in Veghel, beschrijft zijn allereerste pleidooi uit 1985 — een ervaring die hij zich nog scherp herinnert omdat hij door zenuwen volledig verstijfde en gedurende de zitting geen woord uitbracht. Bierens, die na twee mislukte pogingen voor geneeskunde voor rechten koos en bij zijn vader in het kantoor begon (met een plank als bureau in de woonkamer), werd op 7 augustus 1985 beëdigd nadat zijn vader de president van de rechtbank had gebeld. Zijn eerste zelfstandig behandelde dossier was een voogdijzaak waarin hij de moeder bijstond en pleitte voor toewijzing van de kinderen aan haar.
Ondanks gedegen voorbereiding en praktische tips van zijn vader — onder meer het advies om zwijgend te blijven als de zitting soepel verliep — raakte Bierens op de dag zelf zo zenuwachtig dat hij een black-out kreeg. In de zittingszaal zei hij tijdens de hele behandeling niets, tot grote verbazing van zijn cliënte. De rechter toonde begrip en vriendelijkheid; enkele weken later kregen de kinderen inderdaad aan de moeder toegewezen, vermoedelijk meer op inhoudelijke gronden dan door zijn optreden. Buiten de zaal herstelde Bierens snel zijn bravoure en legde hij zijn cliënte uit dat het stilzwijgen een bewuste keus was, terwijl alleen zijn vader de waarheid kende over zijn tijdelijke verlamming.
De misère hield niet meteen op: kort na de voogdijzaak moest hij een zitting in het strafrecht afzeggen omdat de zenuwen hem compleet lamlegden. Toch hield hij vol: bij zijn derde zitting sprak hij voor het eerst, en rond de vijfde zitting ervoer hij alleen nog de gebruikelijke wedstrijdbeklemming. Ruim veertig jaar later gebruikt hij zijn verhaal om jonge advocaten gerust te stellen dat nervositeit normaal is en afneemt met ervaring. Bierens staat tegenwoordig minder vaak in rechtbanken, maar kan zich nog goed herinneren hoe zeer hij is veranderd — van zwijgende stagiair naar iemand die ooit fel in debat ging met een kantonrechter.
De anekdote illustreert niet alleen de psychologische drempel van het pleiten voor beginners, maar ook de rol van persoonlijke netwerken in de juridische wereld van toen (de snelle beëdiging via zijn vader) en de milde houding van rechters tegenover onervaren verdedigers. Bierens’ ervaring benadrukt dat angst vaak tijdelijk is en professionaliteit en routine die plek innemen, iets wat hij nu actief probeert over te dragen aan nieuwkomers op kantoor.