Rechtbank gaat tegen Afdeling in over wegingsfactor opvolgend beroep

In dit artikel:

De rechtbank Den Haag, zittingsplaats Arnhem, oordeelde op 27 oktober 2026 dat een gegrond opvolgend beroep wegens het uitblijven van een beslissing op een nareisaanvraag in beginsel moet worden gewaardeerd met wegingsfactor 0,25 (zeer licht) voor de proceskostenvergoeding. Daarmee wijkt de rechtbank af van een uitspraak van de Afdeling bestuursrechtspraak van 15 juni 2026, waarin factor 0,5 als uitgangspunt werd genoemd.

De zaak ging over aanvragen voor een machtiging tot voorlopig verblijf die in januari 2025 waren ingediend voor de echtgenote en kinderen van een referent. Nadat de minister een eerdere opdracht om binnen vier weken te beslissen niet had uitgevoerd, stelden de aanvragers opnieuw beroep in. De rechtbank wees het verzoek van de minister af om de nieuwe termijn afhankelijk te maken van een toekomstige richtinggevende uitspraak over de gewijzigde nareisregels. De verwerking van circa 19.000 aanvragen die vóór 12 juni 2026 zijn ingediend, is volgens de rechtbank een organisatorische keuze die de beslisplicht niet opschort.

De minister kreeg daarom twee weken om te beslissen, met een dwangsom van €50 per dag tot maximaal €15.000. Volgens de rechtbank is zo’n opvolgend beroep doorgaans eenvoudig: vaak volstaat de vaststelling dat de beslistermijn is verstreken en hoeft geen nieuwe ingebrekestelling of inhoudelijke termijnanalyse plaats te vinden. Ook leidt het beroep door het fifo-principe niet automatisch tot snellere besluitvorming. Factor 0,25, goed voor €226,75, sluit volgens de rechtbank bovendien beter aan bij de vergoeding in lichte toevoegingszaken en voorkomt een financiële prikkel voor routinematige procedures.

In deze zaak werd toch factor 0,5 toegepast, omdat principiële rechtsvragen speelden en een meervoudige kamer de zaak behandelde. De minister moet €934 aan proceskosten vergoeden. De rechtbank zegt het uitgangspunt van factor 0,25 ook in toekomstige zaken te zullen hanteren.