Ontslag op staande voet; tóch een transitievergoeding

In dit artikel:

Een werknemer met een zeer lange, vlekkeloze staat van dienst werd na controle van camerabeelden op staande voet ontslagen omdat bleek dat hij in een periode van drie weken meer dan 41 uur tijdens reguliere werktijden afwezig was, terwijl hij die uren in het tijdregistratiesysteem als gewerkt had opgegeven. De kantonrechter oordeelde dat dit handelen een voldoende dringende reden voor ontslag op staande voet vormt.

De werkgever stelde vervolgens dat daardoor geen transitievergoeding verschuldigd zou zijn. De rechter ging daar niet in mee: het volledig onthouden van de transitievergoeding achtte hij naar maatstaven van redelijkheid en billijkheid onaanvaardbaar, mede vanwege het lange en onberispelijke dienstverband van de werknemer en de zware persoonlijke en financiële gevolgen van het ontslag. Eindresultaat: het ontslag werd rechtsgeldig verklaard, maar de werknemer kreeg alsnog een transitievergoeding van ruim €52.000 toegewezen.

Context: sinds veranderingen in het ontslagrecht kan bij ontslag om dringende redenen normaal gesproken een transitievergoeding komen te vervallen, maar rechtbanken kunnen op basis van redelijkheid en billijkheid besluiten (gedeeltelijke) betaling toch toe te kennen, vooral bij ernstige nadelen voor werknemer met lang dienstverband.