Law is the Law

In dit artikel:

„Vaak moet er iets gebeuren voordat er iets gebeurt,” schrijft de auteur, en gebruikt een Cruijffiaanse wijsheid als kapstok voor kritiek op de gang van zaken rond het WK 2026 in de Verenigde Staten, Canada en Mexico. Centraal staat het geval van de Somalische scheidsrechter Omar Abdulkadir Artan: in 2025 uitgeroepen tot Afrikaanse scheidsrechter van het jaar en geselecteerd door de FIFA onder de 52 arbiterkandidaten voor het WK, kreeg hij op 8 juni 2026 na urenlange ondervraging door de U.S. Customs and Border Protection (CBP) de toegang tot de VS geweigerd. Artan bleef in het duister over de reden, behalve dat de Amerikaanse autoriteiten blijkbaar een probleem hadden met zijn herkomst.

FIFA-president Gianni Infantino noemde de weigering „ongelukkig” en herhaalde de belofte van een „inclusief” toernooi, maar handelde vervolgens door Artan van de scheidsrechterslijst te schrappen nadat de VS hem de toegang had ontzegd. Infantino raadde journalisten aan „te chillen en relaxen” en waarschuwde dat luid protest averechts kan werken. De auteur betoogt dat zwijgen of pappen en nathouden echter niet onschuldig is: deze passiviteit legitimeert de uitsluiting en ondermijnt het begrip inclusie zoals het normaal wordt verstaan — namelijk actieve maatregelen om deelname en vertegenwoordiging van diverse mensen mogelijk te maken.

Het incident met Artan staat niet op zichzelf. Er zijn meerdere meldingen van ongelijksoortige en volgens de auteur discriminerende controles bij aankomst in de VS: de spelersbus van Oezbekistan werd staande gehouden en gecontroleerd met speurhonden en metaaldetectoren; de selectie van Senegal moest op de landingsbaan naast het vliegtuig controles ondergaan, waarbij zelfs schoenen werden onderzocht. Canada en de UEFA hebben zich naar verluidt kritisch opgesteld, maar wereldwijd blijft het, afgezien van die twee, „oorverdovend stil”. De Nederlandse voetbalbond en andere verantwoordelijke instanties lijken geen rol te nemen om dergelijke incidenten aan de orde te stellen.

De CBP-commissaris Rodney Scott maakte duidelijk waar de prioriteiten liggen: „The law is still the law”, een standpunt dat de auteur betoogt in een bredere morele context te plaatsen en zelfs koppelt aan regels en machtsuitoefening zoals in een gedicht van W.H. Auden. Daarmee komt de kern van de kritiek naar voren: beloften van inclusie door grote organisaties als FIFA verliezen hun betekenis als ze niet worden gevolgd door concrete tegenmacht tegen discriminerende toepassing van staatsautoriteit.

De auteur sluit met een verwijzing naar Cruijff — „Winnen doe je met z’n allen” — en constateert dat de mondiale voetbalgemeenschap, bij de start van het toernooi, door eigen keuzes al ver achter lijkt te staan wat betreft werkelijk inclusief beleid.