Huisvesting als arbeidsvoorwaarde: meer dan een fiscale faciliteit

In dit artikel:

Een werknemer verhuisde voor een functie naar Nederland nadat in het eerste samenwerkingsvoorstel expliciet stond dat de werkgever de huisvesting zou vergoeden. Die regeling werd jaren lang consequent uitgevoerd. Later bleek dat fiscaal niet was toegestaan om tegelijk de 30%-regeling te gebruiken en de werkelijke huisvestingskosten te vergoeden, waarop de werkgever de vergoeding stopzette. De rechter oordeelt dat de huisvestingsvergoeding onderdeel is van de arbeidsvoorwaarden: de langdurige, structurele uitvoering en het ontbreken van een voorbehoud over fiscale omstandigheden zijn doorslaggevend. Dat de vergoeding niet (meer) expliciet in de arbeidsovereenkomst stond, doet daar niet aan af. Conclusie voor werkgevers: leg externe afspraken en fiscale scenario’s duidelijk vast om toekomstige geschillen te voorkomen.