Genoeg is genoeg: Den Haag verzet zich eindelijk tegen activistische Europese rechters die criminele asielzoekers beschermen
In dit artikel:
Een opinietekst hekelt wat de auteur noemt een jarenlange “gijzeling” van nationaal asiel- en uitzettingsbeleid door rechterlijke uitspraken op basis van het Europees Verdrag voor de Rechten van de Mens (EVRM). Volgens het stuk hebben Europese rechters en jurisprudentie —zo stelt de schrijver met verwijzing naar het EU-adviesorgaan FRA— een substantieel beschermend kader voor migranten geschapen waardoor landen vaak niet kunnen uitzetten, ook niet bij zware criminaliteit of terrorisme. De artikelen 3 (verbod op foltering) en 8 (recht op gezinsleven) worden in dit betoog als doorslaggevend genoemd voor die belemmeringen.
Concreet verwijst de tekst naar twee actuele gebeurtenissen: ten eerste de Nederlandse steun, tijdens een top van de 46 EVRM-lidstaten in Moldavië, voor een Europese oproep om de uitleg van het verdrag te veranderen zodat lidstaten meer ruimte krijgen voor hun eigen asiel- en migratiebeleid; en ten tweede een eerdere episode in mei 2025, toen premier Dick Schoof weigerde een kritische gezamenlijke brief te ondertekenen —wat toen volgens de auteur leidde tot politieke onrust en het kabinet dat door de PVV werd opgezegd. De auteur noemt de huidige draai van Haagse politici opportunistisch en waarschuwt dat de nieuwe politieke verklaring waarschijnlijk weinig effectief zal zijn.
Parallel aan de Europese discussie roept het artikel lokaal verzet op: in Rhenen/Elst wordt tegen de komst van een opvanglocatie voor circa 200 asielzoekers geprotesteerd, met argumenten over veiligheid langs een onverlichte schoolroute en prioriteit bij woningtoewijzing. De tekst sluit af met een oproep tot harde nationale soevereiniteit en onvoorwaardelijke uitzetting van criminele asielzoekers.
Korte context: de balans tussen naleving van internationale mensenrechtenverdragen en de mogelijkheid van lidstaten om veiligheid en uitzettingen te regelen is juridisch en politiek complex. Structurele veranderingen vergen doorgaans Europese consensus, aanpassing van hofpraktijk of wetgeving, en lopen langs juridische procedures en internationale verplichtingen.